Die Koeël is deur die Kerk

 (Fiksie)

Geïnspireer deur Deon Meyer stories, eie ervaringe in die SAPD en veral die “Tekkie Squad” waar ons eers skiet en dan dalk praat. Dr de Swardt, my veearts, “ons is genadiger met ons pasiënte as dokters ...”

Opgedra aan Vader Ed Dexter vroeër van St Paulus, Pretoria, Aartsbiskop George Daniel, uit Europa en wat ons taal praat en Elizabeth Schiller van Berlyn, moeder owerste van die Bronkhortspuit Vigs Kinderhuis. Hulle het my geleer wat beteken, “om my naaste lief te hê.”

 

 

Die moordenaar sluip van boom tot boom. Al die Rottwielers is uit die pad, die sekuriteit gesaboteer. Breek die ruit en klim vinnig in en saggies af in die gang. Dit is 3 uur en almal slaap. Ook die teiken, die .22 en knaldemper gereed, mik tussen die oë ... 

Alles verby, die moordenaar haal ʼn dowwe liggie uit om seker te maak die projek is suksesvol voltooi, sien weereens die klein gaatjie met die kordiet om dit, die lewelose blou oë en toe, “NEEE!!!”

 

Dit is op elke lamppaal van die Star tot die Son, van die Beeld tot die Burger, “Reeksmoordenaar se 35e slagoffer, kind (3)!!”

Almal is daar in Caledon Plein van Moord en Roof, Forensies, Tekkie Squad tot die uniform ouens. Kommissaris October maak keel skoon, “Sit maar mense ... ons het groot moeiikheid, dis ʼn media sirkus en generaal Phiyega moet vandag voor die parlement verskyn. Ons moet nou iets doen!”

Nege en veertig koppe draai in een rigting, “Koos, asseblief, jy het alles gesien ...”

Majoor Koos van Wyk, amper sestig, stap stadig vorentoe en kyk na die vloer. “Kommissaris, ouens, dis uit die hart, kan ek maar Afrikaans praat? Nou weet ek regtig nie, daar is bykans geen patroon, niks. Al 35 slagoffers in rykmansbuurte, amper almal middeljarig maar nou die kind, altyd dieselfde .22, hoekom?”

Koos sluk swaar en kyk na sy makkers, “Kommissaris, my tyd is verby, jy sal môre my bedanking op jou lessenaar kry.”

Hy sit sy pet op, kyk na die saal, vir daardie een keer in baie jare wanneer groot manne openlik saam huil. Koos stap uit, vir laas ...

Patrick lees die nuus, hy word baie bang, dink aan sy 35 jaar in hierdie mooi land sedert hy Dublin gegroet het, hy dink aan die sagte wonder taal waarin hy nou sy gedigte skryf.

Soos altyd sluit hy die stoorkamer deur oop en wag.

Dit is pikdonker, die moordenaar staan vir laas voor die klipkerkie en lees die woorde in die graniet gekerf, “Holy Trinity Church St Alban. Resident priest, Father Patrick O’Neal.”

Die moordenaar glip by die stoorkamertjie in, sluit van binne en gaan soos altyd na die biegkamer waar Patrick reeds wag. In die kerslig wys sy wit hare en boordjie, die donker rooi toga ... soos altyd.

Die moordenaar huil en huil ... Patrick se arms omvou in liefde. “Vader, sy was net ʼn kind, hoe nou? Vader ek gaan myself skiet ...”

“Kom saam,” Patrick hou haar styf vas en tot by die groot houtkruis. Hulle kniel op die gebede kussings, “Dierbare Vader, Seun en Heilige Gees. Dierbare allerheiligste Moeder ... vandag het by julle in die hemel Christine aangekom, ek weet sommer sy het ʼn wit rokkie aan en spierwit vlerkies. Die ander 34 lag saam met haar, hulle jubel U groot naam in dankbaarheid, dankbaarheid vir wat Lydia vir hulle gegee het!”

Hy bly lank stil, “Lydia, John het die nuwe knaldemper en nog 200 rondtes gebring soos hy belowe het. Gaan doen nou jou werk, ek het al weer tien op die bestelboek, geen kinders die keer.”

Hy kyk lank in haar oë, “Lydia, net jy doen dit, net jy bring bevryding vir soveel, net jy gee die ... genadedood ...”