Nog ʼn Seder val in Waterkloof

 ('n Ware gebeurtenis)

Dit was seker so twee uur daardie Donderdagoggend. “Bravo Lima 3, dis Romeo...ons het ʼn kode 03 in Lawleystraat 357 B.”

Die mooiste woorde wat jy op jou voertuigpatrollie kan hoor. Al ons opdragte het as die kodes gekom ... 01 was betreding, 02 was voertuig diefstal, 04 moord ... Maar zero drie die hemelse ene; misdaad in aanvang!

Enige twintig jarige konstabel los alles en haas haar en hom daarheen, want dit beteken net een ding, oorlog. Lekker oorlog ...

Ons maak ʼn U draai, sit die blou lig aan en die voet in die hoek. By die adres aangekom is al wat leef en reeds daar, ongenooi natuurlik. Moord en Roof, die Speurtak se ouens, die Tekkie squad (dis nou Spesiale Dienste) en die Hond Eenheid al blaffende met om alles mooi af te rond, Chubb en ADT Security wat weer op ons radio onwettig ingeluister het.

ʼn Grênd twee verdieping, omsingel met manne selfs bo-op die dak, 9 mills oorgehaal in gevegsposisie. Ek en Izak, se werk en voorreg dit eintlik is kom al weer mosterd na die maal daaraan.

“Help my, help my ...” kom ʼn benoude stem deur die venster.

“Wat gaan aan?” wil Izak weet.

"Hy wil my dood maak!” Sy is ʼn vrou so in haar vroeë vyftigs. Nogal stewig gebou al moet ek self sê.

“Wie?” vra ons.

“My man!” gil sy terug.

Net daar taan alle entoesiasme en die self ontplooide gevegsmag stap rustig na hul voertuie en start op en ry stuk stuk lawaaierig met blaffende Alsatians die nag in ...

Die upper-class is nogal goed daarmee om mekaar ernstig by te kom en ons met die papierwerk te los net om dit ʼn dag later te kom onttrek. Doen dit nou nie perfek reg nie, sal iemand tot in die Uniegebou almal op loop gaan jaag en jou kop is weer op die blok.

Ons twee klim deur die venster. Die vrou staan daar netjies aangetrek, nie ʼn merkie op haar nie.

“Kom mevrou dat ons die aanklagvorm invul,” sy skuif ywerig nader.

Ek haal die bruin SAP33 uit en begin met, “Volle naam en id?”

“Maar waar is die donner?” wil Isak weet

“Toe maar laat hy sy roes uitslaap, julle kan tog niks nou doen nie, gee daai papier ons vul dit in en môre kom haal julle hom en sluit hom vir altyd toe,” antwoord sy.

Ek ruik lont en loop na die toe deur wat sy na gekyk het. Dit is gesluit.

“Kom uit!” beveel  ek. “Ek gee gee jou tien sekondes dan skop ek die deur af!”

Die slot draai, die hefboom beweeg rukkend, die deur gaan stadig oop. Daar staan hy, net in ʼn onderbroekie, bloed loop oor sy lyf, hy bewe van vrees, die blou hale van gister en eergister lê kruis en dwars oor sy skouers en rug, hy is ten minste ... 85.

Romeo, dis Bravo Lima Drie, jou kode zero drie in Lawleystraat, die klaer is tevrede en nog 'n seder het al weer in Waterkloof geval ..."